فهرست زمین‌لرزه‌های ایران در مقیاس‌های نزدیک ۷ ریشتر در ناحیه اطراف تهران به شرح زیر است:

سال	بخش	گسل	اندازه	مقیاس مرکالی
۳۰۰ پیش از میلاد	ری	پارچین، ری	۷٫۶	X
۷۴۳ میلادی	دروازه خزر	گرمسار	۷٫۲	Vlll+
۸۵۵ میلادی	ری	کهریزک	۷٫۱	Vlll+
۹۵۸ میلادی	طالقان	مشا	۷٫۷	X
۱۱۱۷ میلادی	کرج	تهران	۷٫۲	VIII+
۱۶۶۵ میلادی	دماوند	مشا	۶٫۵	Vill+
۱۸۱۵ میلادی	دماوند	مشا	نامعلوم	V+
۱۸۳۰ میلادی	دماوند	مشا	۷٫۲	VIII+

داده‌ها نشان می‌دهد که در منطقه تهران حدود هر ۱۵۸ سال یک لرزه اتفاق می‌افتد. آخرین زمین‌لرزه برجسته در تهران مربوط به سال ۱۸۳۰ میلادی و به بزرگی ۷٫۲ ریشتر بود.

در مورد زمین لرزه‌های تاریخی منطقه تهران، سزار سلحشور مدیر مؤسسه دیرینه شناسی فلات اعتقاد دارد که یکی از عظیم‌ترین و ویرانگرترین زمین لرزه‌های تهران در محدوده زمانی قرن هفتم و هشتم هجری قمری اتفاق افتاده‌است که علاوه بر مطالعات زلزله شناسی، مدارک و شواهد باستان‌شناسی نیز این موضوع را تأیید می‌کند.

به گفته محمودرضا دلاوری، مدیر کار گروه سیستم‌های اطلاعات مکانی پردیس فنی دانشگاه تهران: «وقوع زلزله در تهران حتمی است و طبق تحقیقات زلزله دارای یک دوره بازگشت است که طبق برآوردها هر ۱۵۰ سال یک بار یک زلزله بزرگ رخ می‌دهد و با توجه به اینکه بزرگترین زلزله در تهران در ۱۷۰ سال گذشته رخ داده‌است باید خود را برای وقوع زلزله بزرگ در کلانشهرها آماده کنیم.» نوربخش غلامی، استاد دانشگاه تهران و زمین‌شناس، در سال ۱۳۸۹ پیش‌بینی کرده که طی چند سال آینده زلزله‌ای با مقیاس ۷ ریشتر در تهران اتفاق بیفتد که نتیجه آن فاجعه‌ای مخرب‌تر از بم خواهد بود، و بحرانی ایجاد می‌شود که شاید در هیچ جای دنیا مشابه آن اتفاق نیافتاده باشد.

از طرف دیگر محمدرضا حاتمی عضو پژوهشگاه زلزله مرکز ژئوفیزیک دانشگاه تهران می‌گوید: «شاید دولتی بخواهد جمعیت را در سطح کشور پراکنده کند… ولی اینکه تهران زلزله‌خیز است، در آن شکی وجود ندارد. امکان وقوع زمین لرزه در تهران را هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند، کما اینکه کسی نمی‌تواند بگوید زلزله نخواهد آمد.» گفتنی است جایْنامِ بومهن، در نزدیکی پایتخت، به چم زمین‌لرزه است.

خواندنی ها

تاثیرات اجتماعی حوادث کوهنوردی!!

کوهنوردی رشته ای مفرح و مورد علاقه بسیاری است که همواره مشتاقان خود را دارد و ایران به واسطه کوهستانی بودن‌پتانسیل بالایی در گرایش مردم به خصوص جوانان دارد، از سویی دیگر ورود بدون «ضابطه» به این رشته ورزشی در دل خود آسیب های جبران ناپذیری دارد که آنرا از دیگر رشته های ورزشی انفرادی و گروهی متمایز می کند، یکی از این تفاوت ها، «تبعیت» تمام قوانین و آموزش ها و تخصص ها از «طبیعت» است از طرفی چون همانند سایر رشته های ورزشی در اماکن خاصی که امکان امداد آنی وجود دارد صورت نمیگیرد بر اهمیت آموزش و امنیت آن می افزاید، لذا گر چه ورود به محیط آن، با حداقل امکانات میسر است اما خروج از آن گاهی با بالاترین امکانات و تخصص ها و تجهیزات مشکل است (صرفا دانش و تجهیزات کافی نیست بلکه خِرَد تلفیق این دو کارساز خواهد بود) چرا که قانون طبیعت یکسان نیست و هر روز و هر لحظه شرایط جدیدی را فراهم می نماید

(کوه رفتن تکرار است اما کوه هیچگاه تکراری نیست)

از بُعدی دیگر حوادث کوهستان بخصوص اگر جمعی اتفاق بیفتد(حادثه بهمن دیزین، تاریک‌دره همدان ، کرکس کاشان و کول جنون سال ۸۴ و ۹۶) تاثیرات اجتماعی موقت بازدارنده ای دارد که اگر چه در گذر زمان به فراموشی سپرده میشود اما داغ آن همیشگی است ...بازدارنده است آنگونه که ماههای ابتدای بعد از حادثه بسیاری خانواده ها فرزندان و همسر و ... را از صعود‌و‌حضور در کوهستان بخصوص در زمستان باز میدارند برنامه تورهای داخل و‌خارج از آن تاثیر می پذیرند و بازارشان کمی شل میشود اما همانطور که کوهنوردان حادثه را فراموش و به همان سبک گرفتار میشوند (مشابه حوادث ۸۴و۹۶کل جنون و یا حادثه درفک در پاییز چند سال پیش)خانواده ها نیز به مرور منعطف شده و اجازه برنامه را به فرزندان و همسر و ...خود می دهند و این ممانعت موقت در حالیست که گاهی در خصوص افراد عام و آموزش ندیده و بی تجربه که برای خوشگذرانی و وقت کشی به کوه می آیند کاملا بجا و در خصوص افراد حرفه ای محتاطانه می باشد به طور مثال در زمان دو روزه جستجو و امداد حادثه اخیر کل جنون که ۹نفر از جوانان و پیشکسوتان و‌قهرمانان کوهنورد در آن جان باختند شاهد مرگ لااقل ۵۰نفر در جا ه ها بودیم که جوانان نیز در آن بودند اما چون به این امر عادت کرده ایم سهل و ساده از کنارش گذشتیم و حتی انعکاس آنچنانی هم نداشت اما اخبار کوهنوردان همانند حوادث هوایی در راس خبرها بود که تاثیرات اجتماعی خاص خود را بجاگذاشته و تداوم خواهد داشت.(انشالله که حوادث کوه به عادت تبدیل نشود)
«ادویسترز»کوهنورد آمریکایی میگوید هیچ کوهی ارزش مرگ یک انسان را ندارد و‌«مسنر»حتی به از دست دادن بند انگشت اشاره دارد، ضمن اینکه کوهها خطرناک نیستند و کوهنوردی هم خطرناک نیست بلکه رفتار ماست که خطر آفرین است و ما در مقابل طبیعت اگر اندیشه نکنیم همواره تسلیم محض هستیم(زلزله، اتشفشان، سیل و ...)امید که بااستفاده ازدانش کوهنوردی، تجهیزات استاندارد، و البته خِرَد که لازمه کار است نه تنها برای خود و خانواده هایمان، بلکه برای عواطف عمومی دردسر آفرین نشویم.

  

علی بیات
آذر۹۶
‏Diyare_alvand@
کانال دیار الوند
Mishan.blogfa.com وبلاگ دیار الوند

پی نوشت:

9 تن از کوهنوردان مشهد در تاریخ 17 آذر 96 در کل جنون گرفتار بهمن شده و کشته شدند که نه اولی و نه آخری خواهد بود، بازتاب گسترده آن در شبکه های اجتماعی مرا واداشت تا چند خطی در این خصوص دلنوشته داشته باشم ...امید به عدم تکرار داشته و به خانواد این عزیزان و جامعه کوهنوردی و کوهنوردان مشهد عرض تسلیت دارم.

اطلاعیه انجمن کوه نوردان ایران

اطلاعیه!!!

 

 

انجمن کوه نوردان ایران بار دیگر ضایعه تاسف بار حادثه کول جنو را به جامعه کوه نوردی مخصوصا خانواده ی جان

باختگان تسلیت گفته و برای بازماندگان آرزوی صبر و شکیبایی دارد . انجمن کوه نوردان ایران بنا بر رسالت

فرهنگی که در امر ورزش کوه نوردی و به تبع آن صعودهای ایمن و حفظ ارزشهای این ورزش دارد، خود را ملزم می

داند، تا به بررسی حادثه یاد شده از جنبه فنی آن بپردازد. انجمن با جمع آوری مستندات و تحقیقات لازم  پس از

اخذ گزارش رسمی برنامه، در جلسه ای با حضور اعضای فنی انجمن و صاحب نظران سراسر کشور به واکاوی و

جمع بندی نهایی حادثه بصورت پژوهشی، کاربردی  خواهد پرداخت و نهایتاً پس از بررسی های لازم گزارشی

تهیهو آن را به جامعه کوه نوردی ارائه خواهد نمود، تا راهکاری عملی برای جلوگیری از حوادث مشابه در آینده

باشد،

 

لذا با احترام به همه ی کوه نوردان ایران زمین و نگاه و نقد آنها بر موضوع یاد شده، استدعا دارد از هر گونه قضاوت

زود هنگام برحذر بوده، تا آنچه شایسته جامعه کوه نوردی است، با شاخصه های جهانی این ورزش در یک تحلیل

جامعه شناختی از چنین حوادثی با کمترین هزینه برای خود و آیندگان بدست آوریم .

 

هیات مدیره انجمن کوه نوردان ایران

خبر بد

آیا انجمن کوه نوردان در سراشیبی بحران و سقوط قرار دارد و نفس های آخر را می‌کشد؟! ... برگزاری مجمع عادی و فوق العاده با حدود 20 نفر در تاریخ 9 آذر ...

وضعیت انجمن کوه‌نوردان  بحرانی است و عدم تمایل و رغبت به فعالیت و همکاری با این تشکل را از سوی بدنه‌ی جامعه‌ی کوه‌نوردی ایران نمی توان کتمان کرد . مدت‌هاست که انجمن کوه‌نوردان  هیچ‌گونه نقش و تاثیر و جایگاهی در پروسه‌ی زنده و پویای کوه‌نوردی ایران ندارد و کمتر صدائی از آنان به گوش می‌رسد.

برگزاری مجمع عمومی عادی و مجمع عمومی فوق العاده  با هدف  تغییر اساسنامه و موضوع فعالیت با تعداد حدود 20 نفر ، به روشنی خبر از بحران می دهد. نزدیک به یک هفته از برگزاری مجامع اعلام شده می گذرد و هنوز کوچک‌ترین خبری و گزارشی از نتایج و تصمیمات آن برای افکار عمومی منتشر نشده است!!

آیا انجمن کوه‌نوردان در سراشیبی بحران و سقوط قرار دارد و نفس های آخر را می‌کشد؟!
.