خبر

جشنواره‌ی فیلم کوهستان را را انجمن کوه‌نوردان ایران در روزهای 30 دی ماه و اول بهمن ماه سال جاری برگزار خواهد کرد. علاقه‌مندان میتوانند آثارخود را در فرمت MP4 و درقطع  HD در دو نسخه، تا 30 آذر ماه به ای‌میل info@alpineclub.ir بفرستند یا آن‌ها را به دفتر انجمن تحویل دهند: تهران،خیابان انقلاب، جنب لاله زارنو، شماره‌ی 590، طبقه‌ی چهارم، واحد 12، کدپستی 1145774455، تلفن: 66712243

همچنین برای هماهنگی‌ و دریافت اطلاعات بیشتر می‌توانید با  آقای وحید بهرامی دبیر جشنواره (09123334045) تماس بگیرید.

توضیح:

1- دوره‌های پیشینِ این جشنواره، با عنوان «جشنواره‌ی فیلم و گزارش‌های کوه‌نوردی» برگزار شده است؛ نخستین دوره‌ در 7 و 8 خرداد 1383 و پنجمین دوره در 26 و 27 دی 1392.‌ اما قرار است که از این پس، گزارش‌های کوه‌نوردی در «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها» پذیرش شوند که دومین دوره‌ی آن در روز 21 آذر امسال برگزار خواهد شد.

2- گزارشی از دوره‌ی پنجم جشنواره‌ی فیلم و گزارش‌های کوه‌نوردی را می‌توانید در اینجا ببینید.

خبر

دومین جشنواره‌ی دوسالانه‌ی کوه‌نوشته‌ها، در روز بیست و یکم آذر 1395 مطابق با 11 دسامبر (روز جهانی کوهستان) برگزار خواهد شد.

مهلت فرستادن آثار، تا اول آذر تمدید شد.

هیات امنای بنیاد محمدی‌فر، و انجمن کوه‌نوردان ایران، کوشندگان راه ارتقای فرهنگ کوه‌نوردی و حفاظت کوهستان را به مشارکت در برگزاری دومین دوره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها دعوت می‌کنند؛ هدف از برگزاری این جشنواره‌، معرفی نوشتارهایی است که به آموزش و پیشبرد کوه‌نوردی، و به حفاظت از محیط زیست کوهستان کمک کرده‌اند.

* همگان می‌نوانند  آثار خود شامل کتاب، مقاله، یادداشت، و گزارش  را که به صورت چاپی یا در فضای مجازی منتشر شده و در دوره‌ی پیش در میان آثار برگزیده نبوده است، برای شرکت در جشنواره معرفی کنند.

* به پدیدآوردندگان کتاب‌ها و مقاله‌های برگزیده، تندیس، لوح سپاس، و جایزه‌ی نقدی داده می‌شود.

 * در مورد تاریخ انتشار اثر، محدودیتی وجود ندارد.

لطفا بر روی پاکت آثاری که می‌فرستید یا در قسمت «subject» رایانامه‌ (ای‌میل)های خود بنویسید: مربوط به جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها

نشانی برای فرستادن آثار، و نظر و پیشنهاد: تهران- خیابان انقلاب، جنب لاله‌زار، شماره‌ی ۵۹۰، واحد ۱۲، کد پستی:۱۱۴۵۷۷۴۴۵۴ ، انجمن کوه‌نوردان ایران


 تلفن: ۶۶۷۱۲۲۴۳، نمابر: ۶۶۷۱۲۴۲۱

am.kouh@gmail.com

 

 

 

علاقمندان به حمایت از این کار فرهنگی می‌توانند کمک‌های مالی خود را به حساب زیر واریز کنند:

شماره‌ی کارت بانکی: ۶۲۸۱۵۷۱۰۰۰۷۹۶۷۴۵ به نام افسر فراحی شاندیز، ثابتیان، محمدی

 

شما را به خواندن بیانیه‌ی هیات داوران   و گزارش  دوره‌ی گذشته (بیستم آذر 1393) دعوت می‌کنیم.

خبر

سمفونی پرندگان در شهر قوهای آوازه خوان

شناسهٔ خبر: 2432344 - یکشنبه ۹ آذر ۱۳۹۳ - ۰۶:۵۶
سرخرود- پاییز، دسته دسته قو از فرسنگ های دور خود را به تالابی در سرخرود می رسانند تا در سمفونی شهر قوهای آوازه خوان، نغمه سرایی کنند.

به گزارش خبرنگار مهر، شالیزارهای غرقابی سرخرود در پاییز و زمستان، بیش از هر زمان دیگری، دیدنی است، چرا که این تالابها، میزبان قوهای مهاجری هستند که از راههای دور به مازندران می آیند تا زمستان را سر کنند.

این روزها و همپای با پاییز زمستانی، بیش از هر زمان دیگر می توان، آوای قوهای مهاجر را در مازندران شنید، قوهایی که از فرسنگهای دور به مهیمانی تالابهای استان آمده اند.

هر روز بر فراز آسمان آبی خزر می توان دسته هایی از پرندگان مهاجر را به نظاره نشست که فریادکشان به سمت تالابها و زیستگاههای زمستانه کوچ می کنند.

 سرخ رود محمودآباد چند سالی است که از اوایل آذر ماه میزبان هزاران قطعه انواع قوهای فریادکش، گنگ و کوچک است که در تالابی به وسعت ۶۰ هکتار در این منطقه زمستان گذرانی می کنند.

قوهای مهاجر

پارسال حدود پنج هزار قو به این منطقه مهاجرت کردند که با توجه به محدود بودن زمین های شالیزاری غرقابی منطقه سرخرود و فراوانی جمعیت قوهای مهاجر، غذای طبیعی در این دشت فقط پاسخگوی نیاز یک هفته این پرندگان بود، لذا دوستداران حیات وحش اقدام به جمع آوری ذرت و پخش آن در اراضی کردند.  

پارسال قوهای فریادکش زمستان سختی را در مازندران سپری کردند، بارش سنگین برف از یکسو و کمبود آذوقه از سوی دیگر، خطر گرسنگی مهمانان مهاجر را افزایش داده بود تا اینکه دوستداران حیات وحش به نجانشان آمدند.

امسال با آغاز فصل کوچ قوها و به گفته متولیان محیط زیست مازندران، زمینه ها و شرایط برای میزبانی از پرندگان مهاجر در تالابهای استان مهیا شده و نگرانی از بابت تامین آذوقه وجود ندارد.  

مدیرعامل انجمن حمایت از پرندگان مهاجر سرخرود در این زمنیه به خبرنگار مهر می گوید: این انجمن با همکاری بخش های مختلف از جمله محیط زیست مشغول جمع آوری و تامین غذا برای قوهای مهاجر سرخرود است و سال گذشته نیز در این زمینه تلاشهای زیادی انجام داده است.  

مسعود احمدی افزود: بیشتر قوهایی که به منطقه سرخرود مهاجرت کرده اند از گونه های فریادکش، گنگ و کوچک هستند که از مناطق مختلف اروپا و سیبری به منطقه سفر کرده اند و در هیچ جای جهان در حال حاضر شاهد آن نیستیم که چنین جمعیتی از قوها حضور داشته باشند.

قوهای مهاجر

احمدی با اشاره به اینکه مهاجرت قوها از آذرماه به سرخرود شروع شده و تا اسفندماه ادامه دارد، تصریح کرد: روزانه حدود سه تن غذا برای حدود پنج هزار قو نیاز است و این درحالیست که اکنون هفته ای سه تا چهار تن غذا می توانیم برایشان توزیع کنیم.

 وی تصریح کرد: اگر نسبت به تامین منابع غذایی قوها برنامه ریزی نشود، این پرندگان به مناطق نا امن مهاجرت می کنند و جانشان مورد تهدید و شکار قرارخواهد گرفت.

 وی گفت: مهاجرت قوها به منطقه در حالیست که هر هفته شمار زیادی قو نیز از بازارهای منطقه فریدونکنار و محمودآباد خریداری و در تالاب رهاسازی می شود و در حال حاضر منطقه سرخرود تنها مکانی است که قوها بصورت دسته جمعی در آن بسر می برند.

 احمدی بر لزوم فرهنگ سازی و آموزش به مردم برای حفظ گونه های ارزشمند پرندگان تاکید کرد و گفت: همچنین باید نسبت به جمع آوری دام های هوایی که به نوعی پرندگان را قتل عام می کند، اقدام کرد.  

 تالابهای محمود آباد و فریدونکنار در فصل زمستان میزبان انواع و اقسام گونه های پرندگان مهاجر است که جاذبه ای خاص به طبیعت منطقه بخشیده است.

 کورورش ربیعی مسئول حیات وحش اداره کل محیط زیست مازندران نیز در گفتگو با خبرنگار مهر با بیان اینکه، تالابهای سرخرود پارسال میزبان حدود پنج هزار قطعه ای قوی های مهاجر بوده است، می گوید: این پرندگان چهار ماه در تالابهای استان زمستان گذرانی کرده اند.

 وی گفت: با افزایش تدریجی دما و طول روز از اواخر بهمن ماه مهاجرت برگشت به عرض های بالاتر جغرافیایی بسوی سرزمین های جوجه آوری را  آغاز کرده اند.

 به گفته ربیعی، هر ساله در زمان مهاجرت قوها به تالاب سرخرود جمعیت زیادی از علاقمندان به مشاهده پرندگان و پرنده نگرها از این پرندگان زیبا بازدید به عمل می آورند و دوستداران حیات وحش اداره کل حفاظت محیط زیست مازندران را در ایجاد امنیت و تأمین آذوقه قوها همیاری کنند.  

قوهای مهاجر

وی افزود: این قوها بیش از ۹۰ درصد آنها از گونه فریاد کش بوده و جمعیت اصلی قوی فریادکش حوزه دریای خزر، آسیای مرکزی و غرب سیبری هستند که جوجه آوری را در غرب سیبری و تالابهای واقع در شمال حوزه دریای خزر انجام می دهند و برای زمستانگذرانی و فرار از یخبندان شدید آن مناطق چهار ماه از سال به تالابهای حوزه جنوبی دریای خزر مهاجرت می کنند.  

ربیعی یادآور شد: بیش از ۱۰۰ گونه انواع پرنده آبزی و کنار آبزی نیمه دو سال به استان مهاجرت می کنند که بیش از ۲۰ گونه کنارآبزیان هستند.

وی یادآور شد:قوها، غازها، اردک ها، چنگر معمولی، حواصیل ها و اگرتها، باکلانها، کشیم ها و بیش از بیست گونه از کنار آبزیها از رایج ترین پرندگان دارای مهاجرت منظم سالانه به تالابهای استان هستند.  

وی گفت: مازندران با دو تالاب بین المللی و آببندانهای متعدد زیستگاه مناسبی برای زمستانگذرانی پرندگان مهاجر به شمار می رود.

در عین حال، شهردار شهر قوهای آوازه خوان با اشاره به وجود تالاب بی نظیر در این شهرستان خواستار ثبت بین المللی آن شد و  در گفتگو با خبرنگار مهر خاطرنشان کرد: امیدواریم با رفع مشکلاتی که برای ثبت این تالاب جهانی وجود دارد شاهد توسعه گردشگری باشیم.

سید محمد موسوی نژاد،  مواهب الهی و خدادادی دریا و ساحل در جزیره جنوبی و تالاب بین المللی پرندگان مهاجر، به ویژه قوهای آوازه خوان را به عنوان مهمترین شاخصه سرخ رود زیبا برشمرد و از مهاجرت حدود ۷ هزارتایی این پرندگان نادر طی سه سال گذشته به سرخ رود خبر داد و گفت: تالاب بین المللی سرخ رود خصوصی و با مالکیت مردم با فرهنگ سرخ رود است.

وی اظهار داشت: مسئولان استانی امسال باید برای ستاد استقبال قوهای آوازه خوان تالاب سرخ رود برنامه داشته باشند.

قوهای مهاجر

موسوی نژاد با اشاره به اینکه معمولا شاهد روند کاهشی ورود گردشگران در ۶ ماهه دوم سال در استان هستیم، گفت: ولی در سرخ رود به دلیل وجود این تالاب بین المللی و مردم عزیز و با فرهنگ، تمام طول سال را میزبان گردشگران داخلی و خارجی هستیم که انتظار می رود مسئولان استانی در استانداری و محیط زیست استان امسال با برنامه ریزی دقیق و اصولی برنامه های خوبی را برای استقبال طراحی کنند تا شاهد کاهش مشکلات در این بخش باشیم.

 همزمان با سرد شدن هوا، کوچ پرندگان مهاجر و نایاب به تالابها، رودخانه ها و آب بندانهای مازندران شروع شده و چشم انداز زیبایی را برای گردشگران و طبیعت گردان ایجاد کرده است و علاوه بر درنا، چنگر، خوتكا، اردك سرسفید، اردك بلوطی، قو، غاز، باكلان، كشیم ها، ‌حواصیل ها، اگرت ها، پرستوهای دریایی، سلیم ها و كاكایی ها' با طی هزاران كیلومتر از نواحی سردسیر شمالی به تالاب های استان مهاجرت كرده و نیمی از سال را در این مكان ها سپری می كنند.

خبر

animal-rights-watch-arw-7175

به گزارش دیده بان حقوق حیوانات با سرد شدن هوا و بارش شدید برف در بسیاری از نقاط کشور، برخی علاقمندان به حیوانات اقدام به تغذیه دستی حیات وحش و حیات وحش شهری می کنند. در بسیاری از موارد این رفتار مبنای علمی نداشته و بر خلاف تصور افراد خوش قلب برای حیات وحش و حیات وحش شهری ضرر دارد.

ته مانده غذای انسان ها برای حیات وحش مناسب نیست
برخی دوستداران خوش قلب حیوانات از سر دلسوزی اما به اشتباه توصیه می کنند ته مانده غذا را برای حیات وحش در فضایی قرار دهید که برای حیوانات قابل مصرف باشد. بسیاری از موادی که به عنوان غذا به مصرف بشر می رسند (به خصوص در آشپزی ایرانی)، مواد تغییر یافته ای هستند که با انواع و اقسام ادویه ها، روغن ها، مخمر ها و طعم دهنده ها پخته شده اند که هر یک برای سلامت حیات وحش (اعم از غیر شهری و شهری) خطرساز است. هیچ یک از این خوراکی ها به خصوص به دلیل پخته شدن دارای مواد لازم و کافی برای تغذیه حیات وحش نبوده و منجر به سوء تغذیه حیوانات می شود. به علاوه بسیاری از مواد غذایی مثل روغن ها به خودی خود برای حیوانات مضرند و پس از حرارت دیدن دچار تغییرات شیمیایی می شوند که ماحصل آن برای حیوانات گاه مسموم کننده است.

تغییر رفتار حیات وحش و وابسته شدن به بشر
بشر برای تمام گونه های جانوری، دشمن شماره یک محسوب می شود و هیچ حیوانی به صورت طبیعی و وحشی به انسان نزدیک نمی شود. در اصول امدادی حیوانات یکی از نشانه های نیاز به آغاز امداد رسانی، فرار نکردن حیوان هنگام نزدیک شدن بشر است. حیات وحش قدرت تشخیص افراد خوش قلب و حیوان دوست از افراد حیوان آزار و شکارچیان را ندارند و در صورت وابسته شدن به بشر، در خطر نزدیک شدن به دسته خطرساز انسان هستند که نتیجه ای جز متضرر شدن حیوان ندارد. تغذیه دستی حیات وحش، منجر به دوستی غیر لازم و کاذب آنها با انسان می شود. به علاوه حیوانات جوان با تغذیه دستی، مهارت های زندگی طبیعی را نخواهد آموخت و در ادامه زندگی با مشکلات جدی مواجه خواهند شد.

غذیه دستی حیات وحش را جذب جوامع زیستی بشر می کند
حیات وحش همواره از در دسترس ترین منبع غذایی استفاده می کنند. تغذیه دستی حیات وحش منجر به جذب تعداد بیشتر و گونه های بیشتری از حیوانات به منبع غذایی می شود. این نزدیکی به خودی خود تعداد بیشتری از حیوانات را در معرض تقابل با بشر قرار می دهد. افزون بر این، نزدیکی حیات وحش به بشر برای تامین غذا گاه از سوی مردم با مفهوم خطر حمله حیوان وحشی، هار بودن حیوان یا خطر بیماری زایی برداشت می شود. این برداشت مفهومی جز مقابله نخواهد داشت و عمدتا در تقابل بشر – حیوان، این حیوان است که می بازد. افرادی که دارای اسلحه های بادی، خفیف و پی اس پی هستند نیز معمولا از حیات وحش در دسترس به عنوان سیبل نشانه روی استفاده می کنند.

حیات وحش نیازمند نوازش و عکس یادگاری نیست
در موارد متعددی مشاهده می شود تغذیه حیات وحش برای تهیه عکس های یادگاری با فاصله کم، انتشار در شبکه های اجتماعی و نمایاندن محبت و دوستی عمیق افراد با حیات وحش انجام می شود.
این شکل دوستی با حیوانات بیشتر در دسته «دوستی خاله خرسه» جای دارد! دوستی که در همه جای جهان نشانه خودخواهی بشر شمرده می شود و ارگان های رسمی حافظ حیات وحش مردم را از آن بر حذر می دارند و گاه با جرایم شدید قضایی با آن برخورد می کنند.

نزدیکی زیستمندان به هم گونه خود نیز خطرساز است
در بسیاری از گونه های حیات وحش، زندگی چند فردی صرفا در زمان جفت گیری و مستی یا نگهداری از بچه ها و جوان تر ها رخ می دهد. این روش طبیعی از تعامل و انتقال بیماری ها و همه گیر شدن آنها جلوگیری کرده و منجر به ادامه نسل حیوانات می شود. واضح است که جذب حیوانات پر تعداد به منابع غذایی مصنوعی، این ارتباط و بالطبع خطر انتقال بیماری را افزایش خواهد داد.

افزایش غیر طبیعی جمعیت زیستمندان طبیعت را از تعادل خارج می کند
تعداد زایش زیستمندان در طبیعت غالبا ارتباط مستقیم با میزان غذای طبیعی موجود دارد. تعداد حیواناتی که جان سالم به در خواهند برد نیز با میزان غذای موجود مرتبط است و این روش طبیعت برای ایجاد تعادل است. تامین منبع غذایی غیر طبیعی منجر به زادآوری بیشتر خواهد شد و جمعیت زیستمندان را به میزانی افزایش می دهد که منابع طبیعی غذایی برای انها وجود ندارد. نتیجه این بر هم خوردگی تعادل نیازمند توضیح نیست.

متضرر شدن پرندگان مهاجر از نمایش حیوان دوستی ما انسان ها
پرندگان مهاجر که سالانه برای چند ماه در جای جای ایران ما ساکن می شوند در خطر جدی تغذیه دستی قرار دارند. گاه نمایش های حیوان دوستی منجر به تغذیه آنها با انواع و اقسام آشغال مرغ و گوشت می شود و گاه با نان های حاوی مخمر و نمک و جوش شیرین از آنها پذیرایی می شود. گاه رژیم غذایی آنها در طول چند ماه فقط غلات است و گاه پفک و چیپس و ته دیگ ماکارونی و پلو خورشت قرمه سبزی می خورند! این مواد منجر به تشکیل چربی های غیر ضروری، افزایش وزن، تنبلی و وابستگی آنها به زندگی در جوار بشر می شود.پرندگان مهاجر در شرایط عادی گاه تا چند هزار کیلومتر پرواز می کنند و واضح است که پرنده سنگین وزن، تنبل یا مبتلا به سوء تغذیه نیازمند انرژی بیشتری برای طی این مسیر خواهد بود. گاه برای تامین غذای مازاد از گروه جدا می شود و گاه تاب مسیر مهاجرت را به دلیل وزن بلا ندارد و از گروه باز می ماند. باز ماندن از گروه برای یک پرنده مهاجر مفهومی جز مرگ نخواهد داشت. در کشورهای سردسیر و مبدا مهاجرت، تغذیه دستی و وجود منابع غذایی (ولو غذای مناسب) که ممکن است توسط حیوان دوستان تامین شود منجر به مهاجرت نکردن پرندگان می شود که این پرندگان با اولین موج سرما با مرگ دسته جمعی مواجه می شوند. به همین دلیل تغذیه پرندگان مهاجر از ممنوعیت های جدی زیست محیطی این کشورها محسوب می شود.

مراقب همسایه های خطرساز باشید!
گاه حیات وحش شهری به دلیل تعداد بالا در یک منطقه برای شهروندان به حیوان مزاحم تبدیل می شوند و تماس های زیادی وجود دارد که افراد خواهان کشتن یا زنده گیری و جابجایی حیوان مزاحم هستند. از آنجا که حیات وحش شهری نیز تمایزی بین افراد قایل نمی شوند گاه افراد خوش قلبی را که از فرط حیوان دوستی به آنها غذا می دهند با سایر همسایه ها اشتباه می گیرند و از سایرین انتشار غذا و لانه دارند. وجود این انتظار از افرادی که دچار حیوان ترسی هستند، وجود حیوان را دلیل صدمه دیدن مایملک خود می دانند، از آلوده شدن توسط حیوان ترس دارند یا به هر دلیل دیگر مایل به ورود حیوان به منزلشان نیستند قطعا به سود حیوان نخواهد بود. به علاوه گاه باقی مانده غذایی که برای حیوانات تامین می شود، محیط را از نظر ظاهری آلوده می کند و مقاومت در برابر همسایگان، منجر به دشمنی افراد جامعه با حیوانات می شود.

تغذیه صحیح چگونه است؟
موارد بالا در کشور ما به صورت مکرر تا کنون رخ داده، اما آیا تغذیه حیات وحش همواره به ضرر آنها است؟ تغذیه حیات وحش زمانی مجاز بوده و برای حیوان ضرر نخواهد داشت که:
بسیار کوتاه مدت و صرفا امدادی باشد.
با مواد غذایی صحیح برای هر گونه و با پیشگیری از سوء تغذیه انجام شود.
منجر به تغییر رفتار در حیات وحش نشود و منجر به اعتماد بی دلیل (دوستی ظاهری) حیوان به بشر نشود.
صرفا با هدف جلوگیری از مرگ دسته جمعی یک جمعیت انجام شود.
مورد تایید کارشناسان محیط زیست و زیست شناسان باشد.
با تماس و نزدیکی فیزیکی بشر – حیوان همراه نباشد.
منجر به دشمنی مردم، جامعه و مسوولان با حیوانات نشود.

برداشت از: پایگاه خبری دیده بان حقوق حیوانات

خبر

عکس: ابرماه

قزاقستان

اسپانیا

بزرگتر - درخشان تر

ابرماه supermoon هر 68 سال یک بار -  13 و 14 نوامبر 2016 ( 24 آبان 1395)

ابرماه قبلی 1948

خبر

عباس محمدی- خبرآنلاین

راه‌سازی در ایران به تهدیدی بزرگ برای محیط زیست کشور بدل شده: عاملی مهم در فرسایش خاک و تخریب آبخیزها، و یک کشتارگاهِ حیات وحش... .
چند هفته پیش، شماری از سازمان‌های مردم‌نهاد (انجمن یوزپلنگ ایرانی، انجمن حفظ محیط کوهستان، انجمن دیده‌بان کوهستان، انجمن داوطلبان سبز، و...) نامه‌ی زیر را به وزارت راه فرستادند و خواستار تشکیل یک کمیته‌ با عنوان «کمیته‌ی ملی ارزیابی اثرات راه‌سازی» متشکل از کارشناسان مستقل، فعالان غیردولتی محیط زیست و جامعه‌شناسی، نمایندگان محلی چند منطقه‌ی متاثر از راه‌سازی، و کارشناسان وزارت راه شدند تا «گزارش ملی اثرات طرح‌های راه‌سازی در چهار دهه‌ی اخیر» تهیه شود.

جناب آقای دکتر مظاهریان

معاون محترم مسکن و ساختمان وزارت راه و شهرسازی

با سلام و احترام

چند دهه است که در کشور ما هرگونه راه‌سازی نماد و عامل توسعه تلقی می‌شود، چنان که در میان نمایندگان و مسوولان اجرایی مناطق گوناگون کشور، رقابتی سخت برای جذب بودجه به منظور راه‌سازی در حوزه‌ی خودشان به چشم می‌خورد. اما، وافعیت این است که بسیاری از این طرح‌های راه‌سازی بدون ارزیابی‌های محیط زیستی و اجتماعی انجام شده و موجب تخریب جبران‌ناشدنی خاک ارزنده‌ی سرزمین و همچنین آسیب‌ دیدن منابع آب و البته حیات وحش گردیده است.

در این زمینه مثال‌های بسیار زیادی را می‌توان ذکر کرد که در زیر فقط به چند مورد اشاره می‌شود:

* جاده‌ی جنگل گلستان و تعریض‌های پیاپی آن، به مهم‌ترین پارک ملی کشور که به واقع ذخیره‌ای ملی و فرا نسلی است، سخت آسیب رسانده است. دیواره‌سازی در کناره‌های رودخانه‌ی اصلی پارک ملی گلستان هم که به ظاهر برای مهار سیل انجام شده، نه تنها در تامین این هدف موثر نبوده بلکه عامل مخرب دیگری بوده که حیات وحش و منابع آب منطقه را تهدید می‌کند.

* میانگذر دریاچه‌ی ارومیه، بنا به نظر همه‌ی کارشناسان، یکی از عوامل مهم خشک شدن این دریاچه‌ی مهم بوده است.

* آزادراه تهران- شمال، موجب رانش شدید خاک در بخش‌های مختلف شده و سیمای دلنشین جاده‌ی چالوس و منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی البرز مرکزی را مخدوش کرده است. فرسایش خاک در امتداد این آزادراه، موجب گل‌آلود شدن رودخانه‌ی چالوس شده که بر زادآوری ماهیان این رودخانه و دریای خزر تاثیر منفی دارد. تکمیل شدن این جاده نیز قطعا موجب سرریز جمعیت از تهران به منطقه‌ی حساس شمال، و تخریب هرچه بیشتر جنگل‌ها و کشتزارها و باغ‌ها خواهد شد.

* تعریض غیراصولی جاده‌ی هراز، موجب گل‌آلودگی دائمی رودخانه‌ی هراز، تخریب محوطه‌ها و آثار میراثی پرشمار، و افزایش ریزش کوه شده است. در عین حال به نظر می‌رسد که زلزله‌خیز بودن این منطقه، در محاسبات این طرح نادیده گرفته شده است.

* آزادراه قزوین - رشت بدون توجه به اقتصاد شهرهای کوچک بین راه، بی اعتنا به خواسته‌های مردم محل، و با آسیب زدن بسیار شدید به منابع آب و خاک اجرا شده است.

* جاده‌ی در دست ساخت طالقان- ساوجبلاغ، زیستبوم کوهستانی حساس منطقه را تخریب کرده و اگر تا ارتفاع حدود سه هزار متر که مورد نظر است پیش برود، این تخریب و فرسایش خاک چندین برابر افزایش خواهد یافت. این جاده همچنین موجب تخریب چندین محوطه‌ی باستانی شده است.

* تونل امام‌زاده هاشم در جاده‌ی هراز، علاوه بر آن که ایرادهای فنی زیادی دارد، به گواهی اهالی منطقه، موجب خشک شدن چشمه‌های دشت مشا شده است. در جریان ساخت این تونل، یک کاروانسرای تاریخی هم به‌کلی تخریب شد.

* جاده‌ی عباس‌آباد در پناهگاه حیات وحش توران، یک زیستگاه مهم یوزپلنگ را دوپاره کرده و هرسال موجب مرگ چند قلاده از این گونه‌ی در حال انقراض می‌شود.

* جاده‌ی در دست احداث الموت- تنکابن، موجب تخریب وحشتناک بخش‌هایی از بکرترین جنگل‌های خزری شده و قطعا پای جنگل‌خواران و ویلاسازان را به منطقه باز خواهد کرد.

* طرح جاده‌سازی بین مسجد سلیمان و شوشتر یکی از منطقه‌های مهم حفاظت‌شده (منطقه‌ی کرایی)، و طرح احداث تونل در جاده‌ی شهرکرد - ایذه، منابع آب منطقه را به‌شدت تهدید می‌کند.

* هزاران کیلومتر جاده‌های فرعی عشایری و روستایی که غالبا بدون کم‌ترین توجه به شیب منطقه و دیگر مسایل فنی کشیده شده، موجب دسترسی غیرضروری به مراتع و جنگل‌ها و در نتیجه سبب فرسایش خاک، زمین‌خواری، و شکننده شدن اقتصادهای خودکفای محلی شده است.

*...

کوتاه آن که به نظر می‌رسد بسیاری از طرح‌های راه‌سازی به هدف‌های خود دست نیافته و فقط موجب صرف میلیاردها دلار بودجه‌ی کشور، تخریب خاک، آسیب‌دیدگی منابع آب، آلودگی هوا، و نابودی پوشش گیاهی و حیات وحش شده است. از این‌رو، درخواست دارد با تشکیل یک کمیته‌ با عنوان «کمیته‌ی ملی ارزیابی اثرات راه‌سازی» متشکل از کارشناسان مستقل، فعالان غیردولتی محیط زیست و جامعه‌شناسی، نمایندگان محلی چند منطقه‌ی متاثر از راه‌سازی، و کارشناسان وزارت راه تشکیل گردد تا در یک دوره‌ی مشخص زمانی، «گزارش ملی اثرات طرح‌های راه‌سازی در چهار دهه‌ی اخیر» را تهیه کنند. همچنین درخواست دارد نسبت به فعال‌سازی«شورای مشورتی محیط زیستی» در وزارت راه اقدام فرمایید.

با سپاس از توجه جنابعالی

توچال

کوه و قله توچال (بام تهران)
کوه توچال (Tochal mount) در شمال تهران و به ارتفاع 3962 متر است که بخشی از دامنه رشته کوه البرز است. دامنهٔ جنوبی توچال مجاور با شهر تهران و بلندترین نقطه شهر تهران محسوب میشود که به بام تهران شهرت دارد.

نوشتار مسیرهای کوهنوردی شمال تهران به معرفی مسیرهای ایمن کوهستان تهران میپردازد که در ارتباط نزدیک با قله توچال یکی پررفت آمدترین و پرخطرترین قله های کشور ایران است.

مشهورترین پناهگاه‌ها و جان‌پناه‌های توچال به ترتیب از شرق به غرب دارآباد، کلک‌چال، شروین، شیرپلا، جان پناه قله توچال، امیری، هتل اوسون، ایستگاه پنجم تله کابین، اسپیدکمر و پلنگ‌چال هستند در نوشتار پناهگاه و جانپناه های استان تهران گنجانده شده است. که همگی آن‌ها مشرف به تهران هستند.  این کوه از جنوب، به شهر تهران و از شمال به آهار، شکراب و شهرستانک مشرف است.

 

 

نام کوه

توچال به معني چال آبگير و درياچه‌ي كوچك است. چون قله‌ي توچال در كنار درياچه از یخ طبیعی قرار دارد آن را بدين نام خوانده‌اند.

 

موقعیت جغرافیایی و ویژگی های منطقه

قله توچال در شمال شهر تهران و کوهستان پیرامون آن به صورت یک خط الراس شرقی- غربی در جناح جنوبی رشته کوه‌های البرز مرکزی قراردارد.  این کوه از شمال به دره رودخانه‌های جاجرود و شهرستانک و از غرب توسط خط الراس کم ارتفاع‌تری به قلل شمالی کوه‌های استان البرز (کرج) متصل می‌باشد.

قله توچال بلندترین ارتفاع شمال تهران از طریق شانه غربی خود موسوم به هومند به ارتفاع 3900 متر به گردونه 3700 متری شهرستانک و سپس به قله شاه نشین بزرگ به ارتفاع 3850 متر متصل می‌شود و از سمت شرق توسط خط الراس قوسی شکلی پس از تشکیل قلل پیازچال و لزون از طریق گردنه کوتاه لوپهنه به قلل دارآباد ارتباط می‌یابد.

قله از طریق جناح شمالی هومند به قله قزقونچال و یال‌های فرعی منطقه آهاربشم و شهرستانک منتهی می‌گردد این خط الراس شمال توچال را از طریق قله قلعه دختر و سی چال به گردنه دیزین و سپس به سایر بلندی‌های البرز مرکزی متصل می‌سازد.

 نقطه جی پی اس توچال: ۳۵°۵۳′۰۴″ شمالی ۵۱°۲۵′۰۹″ شرقی

 

پیش بینی آب و هوا

 قله توچال در بیشتر روز سال بروی آن باد شدید وجود دارد و برای صعودهای زمستانه و بهاره بدلیل ناپایداری هوا در قله توچال آب و هوای آن را چک نمایید.

پیش بینی هواشناسی توچال توسط سایت snow-forecast در ارتفاع  1771 متر | 2836 متر | 3901 متر

 

 

 راه های صعود قله توچال

 قله توچال، به دلیل نزدیکی به تهران، همواره شمار زیادی صعودکننده دارد. صعود به توچال از مسیرهای مختلفی امکان‌پذیر است. همچنین بهترین ماه های صعود اردیبهشت، خرداد، مهر و آبان است.

مهم‌ترین این مسیرها عبارتند از:

 

دربند، شیرپلا، سیاه‌سنگ، قله توچال (رایج‌ترین مسیر)

برای صعود به توچال مناسبترین مسیر، عمومی ترین و نزدیک ترین مسیر صعود به قله توچال از دربند و پناهگاه شیرپلا هست.

وقتی از میدان تجریش به میدان سربند (مجسمه کوهنورد) در بخش شمیران رسیدید، نقطه شروع کوهپیمایی شما از کنار مجسمه کوهنورد است، مسیر با شیب اولیه نسبتا تندی رو به شمال و راه پاکوب مشخصی آغاز و پس از 30 دقیقه به آبادی کوچک پس قلعه با باغ های باصفایش می رسید.

از این منطقه مسیر اصلی با شیب های کم و بیش تندی آغاز و با گذر از قهوه خانه های کنار رودخانه سربند به ابتدای مسیر سنگی مرسوم به پناهگاه شیرپلا می رسد.کوهپیمایان می توانند از روستای پس قلعه در نهایت آمادگی و احتیاط کافی مسیر سنگی کاملا مشخص را که در حمایت پلکان های فلزی و سیم بکسل است، طی کرده با صرف حدود 2 ساعت به مجمتع وزرشی کوهستانی شیرپلا (پناهگاه مجهز سه طبقه) در ارتفاع 2850 متری می رسید.

مجتمع ورزشی کوهستانی و پناهگاه شرپلا
مجتمع ورزشی کوهستانی شرپلا (پناهگاه)

از شیرپلا رو به شمال مسیری پرشیب را پی گرفته که پس از 2 ساعت به جانپناه امیری(سیاه سنگ) و سپس با صرف 1 ساعت دیگر به قله توچال می رسد. مناظر اطراف به خصوص رو به شمال توچال بی اندازه دلفریب و زیبا هستند. نمای با شکوهی از قله دماوند تا علم کوه و کلاردشت در میان صد ها ارتفاع 4000 متری البرز مرکزی به چشم می خورد.

جانپناه توچال بر فراز قله توچال با ارتفاع 3962

 

 

انتخاب ها برای فرود از قله توچال

- میتوانید به ایستگاه 7 تله کابین توچال رفته و از آنجا با تله مستقیم تا ولنجک بروید. (سریعترین و بهترین راه)

- مسیر صعود را بازگردید(کوتاه ترین مسیر)

- از ایستگاه 7 تا ایستگاه 5 رو با تله کابین رفته و از دره اوسون به دربند (راهنما نیاز دارد)


اگر در فصل زمستان اقدام به صعود میکنید، بدلیل کوتاهی روز، امکان بسته شدن تله کابین (حدود ساعت 3 بعدازظهر)، سرمای شدید روی قله و همچنین دلتان را به جانپناه روی قله خوش نکنید و نسبت به آگاهی، توانایی و زمان تصمیم لازه به صعود بگیرد و در صورت مشکل و به خطر افتادن جان خود با 125 (آتش نشانی) تماس بگیرید. قله توچال یکی از پرخطرترین قله های ایران محسوب میشود.

 

پیست اسکی و تله‌کابین توچال

تله کابین توچالتله‌کابین توچال دارای سه خط اصلی و سه خط تله‌سی‌یژ و یک خط تله‌اسکی می‌باشد. روی هم رفته درازای سه خط اصلی این تله‌کابین، نزدیک به ۷۵۰۰ متر است که در میان تله‌کابین‌های نصب شده در دنیا یکی از طولانی‌ترین خطوط تله‌کابین پیوسته به شمار می‌رود. ایستگاه اول این تله کابین در ارتفاع ۲۰۰۰ متری از سطح دریا، ایستگاه دوم در ارتفاع ۲۳۰۰ متری از سطح دریا، ایستگاه پنجم در ارتفاع ۳۰۰۰ متری و ایستگاه هفتم در ارتفاع ۳۷۰۰ متری از سطح دریا است.

کار ساخت تله‌کابین توچال، در سال ۱۳۵۳ به دست بهمن باتمانقلیچ و با همکاری شرکت فرانسوی «پوما» و شرکت اتریشی «دوپل مایر» آغاز شد و در سال ۱۳۵۷ پایان یافت.

عکس هتل توچال
هتل توچال

از سال ۲۰۰۳ مهمان‌پذیری به نام «هتل توچال» در ایستگاه هفتم تله‌کابین توچال تکمیل و راه‌اندازی شده‌است. نمای این هتل از چوب بوده و به دامنهٔ شمالی توچال و دامنهٔ جنوبی البرز مرکزی و قلل کلون بسته و خلنو اشراف دارد. قدیمی‌ترین جان‌پناه کوهنوردی ایران (اسپید کمر) در جنوب قلّهٔ توچال و شرق ایستگاه ۵ قرار دارد.

مهم  روزهای کاری تله کابین توچال درصورت مساعد بودن شرایط جوی همه روزه به جز روزهای شنبه،یکشنبه و دوشنبه است و از ساعت 8 صبح تا 12:30 بعدازظهر (تا تکمیل ظرفیت- حدود 3 بعدازظهر) این تله کابین کار میکند.
 

 

نقشه های کوهستان توچال

نقشه راهنمای مناطق کوهستانی و کوهنوردی شمال تهران (توچال)

 نقشه راهنمای مناطق کوهستانی و کوهنوردی شمال تهران (توچال) - دانلود فایل با بهترین کیفیت

نقشه راهنمای مناطق کوهستانی توچال

نقشه راهنمای مناطق کوهستانی توچال - دانلود فایل با بهترین کیفیت

 

عکسهای و تصاویر قله توچال

نقاشی ارتفاعات توچال اثری از کمال‌الملک

نقاشی ارتفاعات توچال اثری از کمال‌الملک

عکسه جانپناه بر بالای قله توچال

جانپناه توچال بر بالای قله توچال

 

خبر

جشنواره بیستون، فرصتی در حال سوختن

نوشته شده توسط : بهرام پورعلی بابا | تاریخ ارسال مطلب : 03 مهر 1395.

جشنواره دوسالانه سنگنوردی در دیواره بیستون کرمانشاه ، فرصتی عظیم و تکرار نشدنی در تاریخ کوهنوردی ایران بود که با پیگیری های فراوان در طی چند سال اخیر ( هر دوسال یکبار ) برگزار می گردید. برگزاری آن همیشه بازتاب گسترده ای در رسانه های داخلی و خارجی داشته و از آن به عنوان مهم‌ترین رویداد سنگنوردی خاورمیانه نام برده می شود. بعد از برگزاری سه دوره آن اقبال و اعتماد سنگنوردان خارجی به این جشنواره افزایش چشمگیری یافت به نحوی که در سومین و آخرین دوره آن از پنج قاره جهان سنگنوردانی در جشنواره شرکت کرده بودند. 

امسال طبق سالهای پیش منتظر اعلام زمان برگزاری این جشنواره بودیم که متاسفانه خبری ناراحت کننده منتشر شد.

«جشنواره بیستون امسال لغو شده است و برگزاری آن به سال آینده موکول شده است »

دلایل زیادی مبنی بر علت لغو این جشنواره به مطرح می شود که شاید اصلی ترین آنها شامل موارد زیر بیان شده است.

  • عدم برنامه ریزی و پیگیری مناسب هیئت کرمانشاه
  • خروج ابراهیم نوتاش از محوریت برگزاری جشنواره
  • مشکلات مالی

متاسفانه شاید غیر قابل قبول ترین دلیل برای عدم برگزاری این جشنواره بهانه مشکلات مالی باشد.

قطعا برگزاری چنین جشنواره ای آن هم برای سه دوره، کاری بسیار بزرگ بوده که ابراهیم نوتاش به عنوان ستون اصلی آن زحمات زیادی را در این راه متحمل شده است. حضور هیئت کوهنوردی استان کرمانشاه در بطن کار قطعا باعث شده بوده تجربیاتی در نحوه برگزاری این مراسم کسب کنند و دو سال زمان مناسبی بوده تا اگر موانعی سر راهشان در سه جشنواره قبلی داشته اند سعی در برطرف کردن آن برای دوره چهارم باشند.

این جشنواره بزرگترین فرصت برای جوانان ایرانی بود تا بتوانند در کنار سنگنوردان بزرگی از سرتاسر دنیا کسب تجربه کنند و با روشهای جدید در دیواره نوردی دنیا آشنا شوند.

«مهم نیست که جشنواره سال بعد برگزار بشود یا نه مهم آن است که  دوسالانه بودن ان شکسته و اکنون بنا به هر دلیلی می تواند دوباره کنسل شود»

بزگترین فرصت برای افرادی که در داخل ایران سنگنوردی و کار صعودهای بلند را انجام می دهند گرفته شد تا باز هم شاهد این باشیم که عدم برنامه ریزی صحیح می تواند فرصتهای بزرگی را از بین ببرد .

در مصاحبه ای از رئیس هیئت کوهنوردی کرمانشاه در خاتمه سومین دوره جشنواره بیستون می خوانیم :

به گزارش خبرگزاری برنا در کرمانشاه، بهمن مشتکوب اظهار داشت: این جشنواره فرصت‌های خوبی ایجاد کرد و مطمئناً برگزاری این جشنواره جهانی هر دو سال یکبار بر رشد و بالندگی فرهنگ و اقتصاد تأثیر شگرف ایجاد خواهد کرد و سفیران 13 کشور و عکاسان حرفه‌ای دنیا این رویداد بزرگ و فرهنگ را به عنوان سفیران کشور خود انعکاس خواهند داد و این تبلیغ خوبی برای فرهنگ این دیار خواهند بود.

وی افزود: سنگنوردان خارجی حتماً از مهمان نوازی و فرهنگ غنی این دیار سخن خواهند گفت و سرمایه‌گذاران خارجی و گردشگران نیز در آینده به این منطقه می‌آیند.

وی افزود: جشنواره جهانی سنگنوردی بیستون به عنوان مهم‌ترین رویداد سنگنوردی ایران و خاورمیانه در تقویم جهانی این رشته ورزشی قرار گرفته و به صورت دوسالانه برگزار می‌شود.( لینک )

 

حال این سوال پیش می آید جشنواره ای که این همه فرصت فرهنگی ، اقتصادی ، ورزشی و حتی سیاسی برای کشور و منطقه دارد چرا باید به راحتی لغو شود؟ اگر مشکلی بوده چرا طی دو سال پیگری برای حال و فصل آن نشده است ؟ اگر مشکل مالی بوده چرا طی این دو سال مطرح نشده است ؟ واقعا چه در پس پرده عدم برگزاری این مسابقات در جریان است؟ فدراسیون به عنوان نهاد بالاسری هیئت های کوهنوردی کشور آیا نقش خود را در کمک به برگزاری این جشنواره به درستی ایفا کرده است؟
 

امیدواریم پاسخ این سوالات به صورت قانع کننده به جامعه کوهنوردی کشور داده شود تا شک و شبهه ای باقی نماند. 

 

منابع : وبلاگ کوهنوردی ،نشان زندگی ( حمید شفقی ) / برنا نیوز / وبلاگ دیار بیستون ( مرتضی زارع ) / وب سایت فدراسیون کوهنوردی و صعود های ورزشی / وب سایت BMC /

خبر

آدام اوندرا: 9 طول در روز اول دان وال

"روز اول روز خوبی بود. بعد از 6 ساعت 9 طول را صعود کردم. شرایط عالی نبود اما توانستم به هدفم در روز اول برسم. حالا امیدوارم؛ در پرتلژ (چادر دیواره) 28 ساعت استراحت می کنیم کمی جون می گیریم و فردا با طول 10 شروع می کنیم"

اگر چه برای تامی کالدول و کوین جورگسون طول های 14و 15 و 16 سخت ترین طول های مسیر بودند اما برای اوندرا با توجه به سبک صعودش آن طور که خود می گوید طول های 10 و 16 سخت ترین طول های مسیر هستند. 

خبر

آدام اوندرا تلاش نهایی دان وال – ال کاپیتان را استارت زد

امروز 14 نوامبر (24 آبان) ساعت 3 صبح، آدام اوندرا تلاش نهایی برای صعود دان وال را استارت زد. طبق برنامه قرار است 13 طول اول مسیر را ظرف 2 روز صعود کند. روز سوم که یک روز بارانی است استراحت خواهد کرد. روز چهارم قرار است طولهای کراکس مسیر یعنی طول های 14 و 15 و 16 را صعود کند. اگر اوندرا موفق به این کار بشود یعنی اگر بتواند ظرف 4 روز به انتهای طول 16 برسد در اینصورت یک استاندارد جدید و در خشان به جا خواهد گذاشت. زیرا تامی کالدول و کوین جورگسون که اولین صعود آزاد این مسیر را انجام دادند و مفتخر به تبریک و تشویق باراک اوباما شدند و در کانون توجه مهمترین رسانه های خبری جهان قرار گرفتند به ترتیب بعد از 9 و 14 روز به این نقطه رسیدند.

دان وال دارای 32 طول است که البته 16 طول دوم کار چندان سختی برای اوندرا نیست.

خبر

water-bottle

کنترل کیفیت آب، تصفیه و مدیریت مصرف

این بطری قادر به آزمایش و تعیین کیفیت آب مصرفی شما است. همچنین قادر به تصفیه و فیلتر کردن آن نیز است تا هرگونه مواد آلاینده را از آب خوراکی شما حذف کند. بطری آب Ecomo دارای یک نرم افزار مخصوص گوشی های هوشمند است تا به کمک آن بتوانید بر روی میزان مصرف آب خود نظارت داشته باشید و هم بتوانید کیفیت آن را بررسی کنید.
کافی است بطری هوشمند Ecomo را از آب شیر خانه تان یا یک چشمه آب و یا از رودخانه پر کنید و با یک تکان کوچک میزان آلاینده های آن را مشخص نمایید. شما می توانید کیفیت آب را بروی صفحه نمایش این بطری و یا نرم افزار تلفن همراه Ecomo مشاهده کنید.
سپس می توانید با پیچاندن قسمت پایینی بطری آب را تصفیه کنید. سیستم تصفیه سه مرحله ای این بطری حاوی فیبر کربن فعال، فیبر تبادل یونی و یک غشاء نانو فیبر است. با استفاده از این فناوری ها Ecomo می تواند بسیاری از آلاینده های عمده، مانند آفت کش ها، فرآورده های نفتی، باکتری ها، و بسیاری از فلزات سنگین را از آب آشامیدنی شما حذف کند.
این بطری دستبند هوشمندی هم دارد که علاوه بر نمایش اطلاعات، مدیریت مصرف آب شما را بر عهده دارد. به طوری که در صورت کاهش مصرف آب به شما هشدار میدهد تا آب بنوشید. همچنین نرم‌افزار هوشمند آن بر روی گوشی های همراه قابل نصب است.

http://www.aparat.com/v/Z87CH/

بهنمیر

بهنمیر: یکی از شهرهای استان مازندران ایران است. این شهر در شهرستان بابلسر واقع شده‌است.شهر بهنمیر در قسمت شرقی بخش مرکزی بابلسر قرار گرفته است .

شهر بهنمیر:

در گذشته نام این شهر بهمن میر (بهمنمیر )بوده است که به مرور زمان بر اثر تلفظات مختلف به بهنمیر تغیر نام پیدا کرد. بهنمیر یکی از شهرهایی است که از طریق محله میرود به دریا متصل است و منظره جنگل و دریا در کنار هم هر ساله مسافران زیادی را به سمت خود جذب می‌کند. بهنمیر در چهار راهی قرار دارد که از یک سو به بابلسر ، از سویی به بابل ، از سویی به کیاکلا و قائمشهر و از سوی دیگر به جویبار و ساری مرتبط می‌شود. سجاد محله، آغوزبن، حاجیکلا، هزار چهل، بازارسر، کریم کلا ، روشندان ، میرود ، کاله ، عربخیل و ...نام تعدادی از محلات این شهر هستند. محصول عمده این شهر توت فرنگی بوده و باغات کیوی نیز بسیار معروفند. گذر اتوبان ۸ بانده ساحلی از این شهر بر رونق و آبادانی آن در سالهای اخیر افزوده است.

نام بهنمیربرگرفته از * بند امیر * است.بندامیر بندی بود بر روی رودخانه تالار درسامان غربی بهنمیروبه نام امیر پازواری شاعر و عارف مشهورخطه مازندران نامگذاری شده بود ودرآن بند کالاهای تجاری تخلیه می شدولی درحال حاضراثری ازآن بند وجود ندارد.

آثار وابنیه تاریخی بهنمیر:

* مقبره سید مرتضی مشهور به درویش امیروسید رضی مشهور به درویش حاجی وسید
* قاسم که دونفردر عزیزک ونفر سوم درجوار رودخانه تالار دفن می باشد.
* صید گاه شیلات میرود( در دهه40)
* آستانه سید قاسم واقع در((بازارسر)) بهنمیر
* بقعه بی بی معصومه روشندان بهنمیر
* تپه تاریخی دارابدین روشن

معرفی منطقه نمونه گردشگری میرود :

شهر زیبا و ساحلی بهنمیر دارای منطقه بکر و نوار جنگلی زیبایی در قسمت شمالی می باشد که در نوع خود منحصر بفرد بوده و همه ساله پذیرای گردشگران و میهمانان زیاد از اقصی نقاط کشور میباشد . شهرداری بهنمیر بمنظور رفاه حال شهروندان و مسافرین محترم اقدام به ایجاد تفرجگاه ساحلی در منطقه میرود بهنمیر نموده است که این تفرجگاه دارای امکاناتی از قبیل : طرح سالمسازی دریا برای خانمها و آقایان ، آلاچیق ، آب شرب ، برق ، سرویس بهداشتی ، نمازخانه ، استراحتگاه مسافرین ، پارکینگ عمومی و مجموعه بازی کودکان و مجموعه ورزشی میباشد و بهنمیر دارای ساحلی بسیار زیبا ، نوار جنگلی و امکانات مناسب در منطقه میرود بوده ، که کلیه مسافرین عزیز و گردشگران می توانند از این امکانات رفاهی که شهرداری مهیا نموده است بهره مند شوند . علاوه بر آن شهرداری بهنمیر اقدام به مطالعه و احداث راه دسترسی به منطقه ساحلی مذکور نموده که در طول این جاده از مناطقی زیباوچشم نواز شامل: مزرعه شالیزاری و آبندان دارابدین بهنمیر میگذرد که با تأمین اعتبار لازم جهت احداث جاده و ایجاد منطقه گردشگری در آبندان که مانند دریاچه زیبا به وسعت 22 هکتارو ارتفاع چهار متر از سطح زمین ، از سوی مقامات ذیربط شاهد شکوفایی گردشگری در منطقه خواهیم بود .

معرفی آستانه سید قاسم :

آستانه سید قاسم یکی دیگرازفضای گردشگری است که دارای طبیعت زیبا وامکانات مناسب می باشد که هم ساله علاقمندان زیادی ازاین مکان بازدید واز امکانات موجود بهره مند می شوند.

تاریخچه شهرداری بهنمیر:

شهر بهنمیر از شهرهای جدید التأسیس استان مازندران می باشد که در مورخه 7/3/1381 افتتاح گردید و اولین شهردار بهنمیر آقای حسینجان جهانی بوده که تابحال درحال خدمت به مردم ولایتمدار شهر می باشد.

سرخرود

سرخرود یکی از شهرهای استان مازندران ایران است. این شهر مرکز بخش سرخ‌رود شهرستان محمودآباد است. جمعیت بومی این شهر (بافت الف) حدود دوازده هزار نفر است.

این شهر در ۶ کیلومتری غرب فریدون‌کنار و پانزده کیلومتری شرق محمودآباد در کنار دریای خزر و در انتهای مسیر رودخانهٔ هراز به دریای خزر قرار دارد.

کشاورزی (برنج)، ماهیگیری، شکار پرندگان وحشی و باغداری مهم‌ترین شغل‌های ساکنان این شهر می‌باشد. شکار پرندگان وحشی به روشی خاص و بسیار قدیمی در این شهر و دو روستا اطرافش انجام می‌شود که این روش شکار در حال حاضر فقط در این ناحیه از استان و حتی کشور انجام می‌شود.

از حیوانات بومی سرخرود می توان به روباه،جوجه تیغی،گربه وحشی(مردم محلی به آن بامشی شال گویند) و قاقم(نوعی راسو که مردم محلی به آن عروسک می گویند)نام برد. همچنین این شهر در زمستان میزبان چند هزار قوی مهاجر میباشد.

ونوش

روستای زیبا و توریستی ونوش، از شمال به سواحل زیبای خزر جنوب به سلسله جبال البرز و پوشیده از جنگل سرسبز، غرب به رودخانه کلرود منتهی می گردد. شالیزا ر های پر محصول باغهای مرکبات ودرختان صنوبر و . . . هر یک در آرایش هر چه زیبا و افسون کننده ونوش نقش داشته و محل عبور گردشگران جهت دسترسی به روستای نارنج بن ، پاشکلا، خزر تیره، عالم کلا، منوچهر کلا، عزت کاسگر محله ، تاشکو و سپس جاده کدیر و جنگل آب پری و یا به سمت ساحل و شهر رویان از جاده کمر بندی است. مجموعه آبشارهای ونوش در جنوب روستا و در میان ارتفاعات جنگلی علوی کلا واقع شده اند. ونوش در فاصله ۱۰ کیلومتری غرب شهرستان نور و در کنار جاده فرعی منشعب از جاده ساحلی نور-نوشهر قابل دسترسی است. همچنین فرعی منشعب از جاده رویان به آبشار آب پری به ونوش منتهی میگردد.

عکس حیات وحش

وب‌سایت نشنال‌ جئوگرافیک، همچون سال‌های گذشته، علاقمندان به عکاسی را دعوت کرده تا در مسابقه عکاسی 2016 این وب‌سایت شرکت کنند.
فرادید| وب‌سایت نشنال‌ جئوگرافیک، همچون سال‌های گذشته، علاقمندان به عکاسی را دعوت کرده تا در مسابقه عکاسی 2016 این وب‌سایت شرکت کنند. 
 
به گزارش فرادید، مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافیک همه ساله در سه بخش مختلف برگزار می‌شود و شرکت‌کنندگان تا آذرماه فرصت دارند آثار خود را برای شرکت در این مسابقه ارسال کنند.
 
در هر یک از بخش‌های سه‌گانه این مسابقه، یک نفر برنده خواهد شد و در نهایت تصاویر منتخب در مجله نشنال‌جئوگرافیک به چاپ خواهند رسید. نتایج نهایی این مسابقه، نیمه دوم آذرماه اعلام می‌شود. جایزه نفر اول این مسابقه 10 هزار دلار آمریکا و سفر به مقر نشنال جئوگرافیک در واشنگتن به‌منظور شرکت در سمینار عکاسی سالانه نشنال جئوگرافی خواهد بود. برگزیده عکس هایی که تا هفته هشتم به این مسابقه راه یافته اند را در زیر می بینید.
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016
 
تصاویر/ مسابقه عکس نشنال‌جئوگرافی 2016

مسابقه عکاسی

«رقابت عکاسی کمدی از حیات وحش» (Comedy Wildlife Photography Awards) نام مسابقه‌ای است که از سال گذشته شروع به کار کرده. دقیقا همان‌طور که نام این مسابقه نشان می‌دهد هدف از آن انتخاب بهترین عکس خنده دار حیات‌وحش در هر سال است.

«رقابت عکاسی کمدی از حیات وحش» (Comedy Wildlife Photography Awards) نام مسابقه‌ای است که از سال گذشته شروع به کار کرده. دقیقا همان‌طور که نام این مسابقه نشان می‌دهد هدف از آن انتخاب بهترین عکس خنده دار حیات‌وحش در هر سال است.

طبق گفته‌ی برگزارکنندگان این مسابقه، برنده عکسی خواهد بود که در نظر داوران برتری فنی را با سرگرم‌کننده‌ترین محتوا و عنوان ترکیب کند. حتی بخش قوانین این مسابقه هم سرشار از شوخی است.

برای مثال به قوانین زیر که در سایت رسمی مسابقه آمده توجه کنید:

قانون ۶ – عکس‌ها حتما باید در طی ۹۹ سال گذشته توسط شخص شما گرفته شده باشد. کاملا جدی می‌گوییم، شما نمی‌دانید این روزها مردم دست به چه تلاش‌هایی می‌زنند و چه عکس‌هایی را ارسال می‌کنند.

قانون ۱۶ – شما باید آهنگ بوهیمان راپسودی (Bohemian Rhapsody) را یکی از عالی‌ترین قطعات موسیقی پاپی بدانید که تا کنون نوشته شده. شوخی کردیم.

قانون ۱۷ – شما باید قطعا، با صراحت کامل و عجله‌ی فراوان دویده و پیج فیسبوک ما را لایک کنید. باز هم شوخی کردیم.

با این اوصاف احتمالا شما بسیار مشتاق شده‌اید تا بخشی از عکس‌های شرکت داده شده در این مسابقه را ببینید. بیش از این شما را منتظر نمی‌گذاریم. در ادامه می‌توانید بخشی از برندگان سال ۲۰۱۵ و بخشی از عکس‌های راه یافته به مرحله‌ی پایانی سال ۲۰۱۶ را ببینید. البته پیش از این که دیدن عکس‌ها را شروع کنید پیشنهاد می‌کنیم، اگر در حال خوردن هستید… هیچی… به خوردن ادامه دهید!

برندگان جایزه بهترین عکس خنده دار حیات وحش در سال ۲۰۱۵


بخشی از فینالیست‌های بهترین عکس خنده دار حیات وحش در سال ۲۰۱۶

کوه نوشت

بنا بر درخواست ارسالی دوست خوبم «ابوالفضل زمانی» به «کوه‌نوشت»؛ معرفی کتاب «کوهِ دَکَلی» به همراه توضیحات و فایل کتاب، منتشر می‌شود.

کوهِ دَکَلی تبلور سرگذشتی زیبا و مهیج از پسرک چوپانی است بنام "دلخان" که افراد و اتفاقات پیرامونش او را شیفته"کوهستان" می کند، برخی خواسته و برخی ناخواسته. او که آخرین فرزند خانواده است در سایه سنگین " خان آقا" که پدری پر اُبهت و تندخو است به چوپانی مشغول می شود و روزها و سالهای درازی را در کنار گله ها و گوسفندانِ خاموش و بی نظر و با همدمی چون کوهستان سپری می کند. خان آقا  که در ابهتش به کوه می ماند تنها یک مسیر موفقیت در ذهن دارد که با تمام قوا می خواهد دلخان را در همان مسیر قرار دهد. اما چون روش هدایتش "اجبار"است ناخواسته دلخان را به مسیری سوق می دهدکه باب میل خان آقا نیست ... .

به هر حال مطمئنم که "دِلخان" را دوست خواهید داشت. پسری صورت سوخته، تپل و گِردآلو که با سرگذشت زیبا و عجیب عشق به کوه و کوهستان در وجودش شکل می گیرید، پرورانده می شود و در نهایت راهی صعود بلندترین کوه دنیا یعنی"اورست" می شود.

«ابوالفضل زمانی»

اینجا کلیک و فایل کتاب را دریافت کنید

 

کوه نوشت

در سی‌ویکمین شماره مجله تلویزیونی «کوه‌گشت»، با زوج کوه‌نوردی آشنا شدیم که به عنوان دو همنوردِ همدل، قله‌های مختلفی را صعود کرده اند ... «اسماعیل اسماعیل زاده» و همسرش «اسما ماپار»، از «کوه‌نوردی خانوادگی» به ما گفتند و البته حادثه‌ای را نیز از ارتفاع 7هزار متری روایت کردند ... حادثه‌ و امدادی که باید از زبان خودشان شنید ... 

اگر این گفت‌وگوی زنده را ندیده‌اید از طریق کانال تلگرامی «کوه‌نوشت»‌ به آدرس ذیل دریافت و ملاحظه نمائید:
https://telegram.me/koohnevesht

 

توچال را به حال خود رها کنید

یادداشت رضا زارعی، رئیس فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی در باره توچال: متاسفانه این روزها حال توچال خوب نیست.

 

در میان شهرهای جهان کمتر پایتخت و شهری را می توان یافت که نظیر تهران در دامنه یک کوه نزدیک به 4 هزار متر و یا در دو ساعتی یک قله 5 هزار متری واقع شده باشد! شاید این نیز از مواهب خدادادی است که کمتر مورد توجه اهالی این شهر واقع شده و قدرش را نمی دانند. همانند ده ها موهبت دیگری که بی توجه از کنار آن عبور می‌کنیم. اما همین کوه مرتفع یکی از پرحادثه ترین نقاط طبیعی کشور نیز به شمار می آید و سالانه ده ها مورد مصدومیت و حتا مرگ و میر از شهروندانی بر جای می‌گذارد که به دنبال فرار از مشکلات شهری خود راهی ارتفاع می شوند.

وجود تفرجگاه هایی نظیر تله کابین، قهوه خانه ها و مسیرهای سلامتی نیز بر حضور گسترده تر افراد به دامنه های این کوه افزوده و از بدحادثه هرچه ارتفاعات بالاتر کوه شهری می شود گام های افراد ناآشنا به کوهنوردی بدان سهل تر و البته پرحادثه تر می شود.

در این بین نقش سازمان های امدادی و مشکلات شان برای خدمات رسانی در حالی که متولی این امر نیز نیستند پر رنگ تر و دشوارتر شده است.

وجود پناهگاه ها و جانپناه های مسیر دربند، درکه، کلک چال و دارآباد و البته قرارگیری و تسهیلات پیست اسکی در ارتفاع بالای 3500 متر بویژه در فصول سرد و خشن افراد ماجراجو و ناآگاه از کوهنوردی را راهی ارتفاعات می کند و البته ارتفاع بالا امدادرسانی به حادثه دیدگان را دشوار و دشوارتر کرده و خدمات رسانی را سخت تر و سخت تر. بدیهی است هیات ها، باشگاه ها و گروه ها هر یک بر اساس حس مسئولیت شان سعی در کاهش لطمات و حوادث دارند و به دنبال افزایش امکانات جای پای بزرگ تری را برای افراد شهری باز می کنند. از یکسو با ایجاد ستاد پیشگیری از حوادث به دنبال راهنمایی افراد مبتدی و جلوگیری از صعودشان سختی کار را می پذیرند و از سوی دیگر با تیرک گذاری و طناب کشی مردم بیشتری را تشویق به صعود می کنند!

تجربه چنین خدمات رسانی هایی به عینه در کوه هایی چون دماوند، الوند، علم کوه و سبلان شهادت بر افزایش تلفات می دهد. در مکانی که توفان و ارتفاع خبره‌ ترین افراد را نیز زمین گیر می کند چگونه می توان با شهری تر کردن کوهستان و افزایش تسهیلات مانع ارتفاع و سرما را نادیده گرفت؟!

مهم تر از آن بر اساس کدام آمار و ارقامی قصد داریم کم‌حادثه ترین مسیر‌های مان را سهل الوصول تر کنیم!
چرا هر فردی به خود اجازه می دهد با شهری کردن کوهستان، بکری آن را از بین ببرد؟!

یکبار سازمان و نهادی بخاطر علاقه مندی کارمندان خود بر فراز کوه جانپناه می سازد. گروهی بخاطر حزب و دسته و قدردانی از جنبش هم پیمانشان اقدام به تعمیر سقف یک جان پناه قدیمی می کنند. سازمانی دیگر بخاطر معاضدت با تفکر پیشینیان سقف جان پناه را از جا در می آورد. نهادی برای رفاه حال دیگران بر فراز قله پی و ریشه ایجاد می کند! نهادی دیگر برای مقابله به سر قله لشکرکشی می کند! و این بار فرد یا افرادی دلسوز برای کاستن از حوادث مسیر را تا ناکجاآباد طناب کشی می کند، گویی کوهنوردان می باید همچون عنکبوت در تار به جان کوهستان بیافتند!

متاسفانه این روزها حال توچال خوب نیست.

دوستان توچال نه نیاز به ثبت نما و منظر خود دارد، نه نیاز به ساخت اتوبان و جاده. اجازه دهید کوهنوردان هر یک بر اساس توان شان از این کوه بالا روند. چه ایرادی دارد عده ای تا آبشار دوقلو، برخی تا شیرپلا، گروهی تا سیاه سنگ ها و معدودی به قله دست یابند؟! لطفن بجای سوق دادن آنکه حدش آبشار دوقلو است به سمت شیرپلا و آنکه امکانات سیاه سنگ ها را دارد به سمت قله، اجازه دهیم سرما و ارتفاع کوهنوردان را قربال کند. و اگر دلسوزشان هستیم تنها به راهنمایی آن ها بپردازیم نه رفع حاجات شان.

رضا زارعی، رئیس فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی