خبر

به گفته‌ی فایق عبدالله‌زاده، رئیس هلال احمر و سخنگوی شورای هماهنگی مدیریت بحران شهرستان سردشت، عوامل امدادی با اطلاع یافتن از حادثه سقوط بهمن بلافاصله به محل اعزام شده‌اند.

به گزارش خبرگزاری ایرنا در روز یکشنبه ۱۰ بهمن، به نقل از این مقام محلی، چهار کولبر از میان ۱۶ کولبر (افرادی که اجناس را روی پشت خود حمل می‌کنند) که زیر برف گرفتار شده بودند، جان خود را از دست دادند. سه نفر سالم از زیر بهمن نجات یافته و شش نفر نیز به بیمارستان امام خمینی سردشت انتقال یافتند.

شروین

تاریخچه‌ی ساخت جان‌پناه شروین

روز ۱۰ شهریور ۱۳۵۱،سه نفر از اعضای گروه کوهنوردی کاوه هنگام سنگ‌نوردی بر روی دیواره‌ی بند یخچال، دچار

حادثه شده و سقوط می‌کنند. در این حادثه شروین جزایری جان خود را از دست می‌دهد و دو نفر همراه او، جواد

تاجدار و حسین حاج محسنی مجروح می‌شوند.

اعضای گروه طی چند نشست تصمیم به ساخت جان پناهی درمحل بند یخچال به عنوان یادبود شروین گرفتند.

اوایل مهرماه ۱۳۵۱ اعضای گروه برای انتخاب مکان مناسب عازم بندیخچال شدند و با تعیین نقاط مختلف در زیر

دیواره و اطراف آن و بررسی نقاط ضعف و قوت هر یک، محل فعلی را گزینه‌ی مناسب تشخیص دادند، در مذاکرات

بعدی و با بررسی امکانات گروه، ابعاد مناسب جان پناه برای خواب حدود دوازده نفر در یک طبقه مورد توافق قرار

گرفت. در مهر ماه همان سال اعضاء گروه با فراهم آوردن تجهیزات مورد نیاز نسبت به تسطیح و آماده سازی بستر

و پی‌کنی دیوارها اقدام کردند. سختی کار پس از آن شروع شد. جمع آوری و حمل سنگ اراضی مجاور پناهگاه

برای ایجاد پی دیوارها و تامین ماسه و سیمان و به ویژه آب مورد نیاز جهت ساخت با توجه به بعد فاصله از بستر

رودخانه، گره کار بود. با نصب اعلان نیاز به نیروهای همراه در ساخت جان پناه در اتاق های کوه دانشکده‌ی فنی

دانشگاه تهران و دانشگاه علم و صنعت، سختی کار به سرعت برطرف شد و در روزهای آخر هفته دانشجویان

کوه‌نورد به صورت گروهی در محل جان‌پناه حضور یافتند. دانشجویان کوه‌نورد دانشگاه صنعتی (آریامهر)و دیگر

کوه‌نوردان نیز در هفته‌های بعد به جمع، یاری رساندند به نوعی که بیشترین جمعیتی که در یک روز آذرماه آن سال

جهت همکاری حضور یافتند بالغ بر ۲۵۰ نفر بود. با توجه به چنین استقبالی در همکاری، تصمیم بر این شد که

ابعاد ساختمان بزرگتر شود و پناهگاه در دو طبقه ساخته شود. ماسه و آب از کف آبشار و رودخانه در کیسه ها و

ظرف های پلاستیکی و فلزی به صورت دست به دست توسط زنجیره‌ای از همراهان از دره پایین پناهگاه شیرپلا به

ارتفاع محل شروین منتقل می‌شد و سنگ‌های لازم نیز از اطراف پناهگاه و زیر دیواره‌ی بندیخچال تامین و توسط

دوستان حمل شد. تا اواسط پاییز دیوارهای اطراف ساخته شد و سایر مصالح مورد نیاز نظیر تیرچه سقف، بلوک،

آجر، سیمان و تیر چوبی و ... توسط اعضاء گروه کاوه تامین و پس از تخلیه در میدان سربند توسط دوستان و تماماً

با همت آنان به بالا حمل شد و در آخرین روزهای پاییز ۱۳۵۱ سقف اول تیر ریزی و بلوک گذاری و بتن ریزی شد.

سپس طراحی طبقه دوم پناهگاه به صورت فلزی با خرپاهای قوسی چند قطعه‌ای و تیرریزی با پروفیل و پوشش

زیر و رو همراه با عایق لازم اجرا شد. در بهار ۱۳۵۲ نصب قطعات فلزی و پوشش سقف با پیچ و مهره و سوراخ‌کاری

با دریل دستی و پرچ توسط اعضای گروه که حدود ۱۵ تا ۲۰ نفر بودند انجام شد. عمده‌ی کارهای فلزی از قبیل در و

پنجره و خرپای سقف، به دست زنده یاد ناصر گارسچی از اعضای گروه کوه نوردی فلز کار مکانیک ساخته و توسط

اعضاء به بالا حمل و نصب گردید. کلیه عملیات بنایی نیز توسط استاد تقی از اهالی پس قلعه انجام پذیرفت. در

پایان تابستان ۱۳۵۲ پناهگاه تکمیل و از لوح زیر که یاد آور همکاری جمعی است پرده برداری شد: این پناهگاه به

پاس بزرگداشت آن آرزومندانی که همچون شروین خواهان آن بودند به همت و خودیاری یاران کوه‌نورد ساخته و به

نام او نام‌گذاری گردید. شروین جزایری عضو گروه کاوه بود که در حادثه سقوط از دیواره درگذشت. مهر ماه ۱۳۵۱ با

گذشت بیش از چهل سال، پناهگاه شروین با ظرفیت حدود ۳۰ نفر جان‌پناه کوه‌نوردان در بند یخچال می‌باشد. یاد

همه‌ی عزیزانی که در ساخت پناهگاه شروین نقش داشتند گرامی باد!

 

گروه کوهنوردی و اسکی کاوه -(کریم تاجدار).

کوه نوشت

محمدحسن طالبیان در گفت و گو با خبرنگار ایرنا در آمل افزود : شهر رینه در بخش لاریجان شهرستان آمل که نزدیک ترین شهر به قله دماوند است ، به عنوان پایگاه معرفی و ثبت جهانی بام ایران انتخاب شده است.
وی ادامه داد : قصد داریم فعالیت در این پایگاه را برای جمع آوری اطلاعات و انجام کارهای مربوط به ثبت جهانی دماوند همزمان با گرامیداشت دهه مبارک فجر آغاز کنیم.
** پادگان رینه ، سکوی پرش
طالبیان گفت : منتظریم تا مسئولان شهرستان آمل مکانی را در شهر رینه در اختیار میراث فرهنگی برای انجام این کارها قرار دهند تا ما بتوانیم کارهای زیربنایی و جدی تری را برای ثبت جهانی بام ایران پی بگیریم .
طالبیان گفت : پادگان قدیمی شهر رینه که اکنون بدون استفاده است می تواند به عنوان پایگاه معرفی نامزدی ثبت جهانی قله دماوند راه اندازی شود و با هماهنگی هایی که در سطح ملی صورت گرفت روند کار رو به جلو تر پیش برود.
وی اضافه کرد : البته ما در این خصوص منتظر کارهای عملیاتی و زیربنایی در استان مازندران برای ایجاد زیرساخت های لازم در شهر رینه هستیم.
معاون میراث فرهنگی کشور گفت : نیاز است ضوابط و برنامه مدیریتی برای ثبت قله دماوند انجام شود و در دهه فجر این اقدام را به طور رسمی شروع خواهیم کرد تا اطلاعاتی را که در راه ثبت جهانی قله دماوند جمع آوری کردیم ، کامل تر کنیم و به این ترتیب به الزاماتی که یونسکو از ما خواسته ، پاسخ مثبت دهیم .
** استمداد همگانی
طالبیان از قله دماوند به عنوان نماد هویت و سرافرازی ایران یاد کرد و با تاکید بر ضرورت حفاظت از آن ، افزود : برای حفظ طبیعت این قله باید عزم ملی و عمومی ایجاد کرد و لازمه این کار استفاده از افراد باتجربه محلی و ایجاد زیرساخت های لازم است .
وی افزود : با این کار روند جمع آوری اطلاعات و پاسخگویی به الزامات یونسکو در ثبت قله دماوند شتاب خواهد گرفت .
طالبیا گفت : متاسفانه عده ای از افراد کوهنورد هم حتی نمی دانند در کوه باید چه کاری انجام دهند و ضرورت دارد برنامه مدیریتی برای این قضیه نوشته شود.
معاون میراث فرهنگی کشور بر ضرورت توجه دستگاهها به وظایفشان در قبال کوه دماوند تاکید کرد و افزود: انتظار است اداره کل میراث فرهنگی مازندران هرچه سریع ترنشستی را برای عملیاتی کردن کارها برگزار کند تا بر اساس نقشه و ضوابط لازم کار پیش برود.
وی ادامه داد : انتظار جدی و درخواست در این طرح و هدف مهم ملی این است که هر دستگاهی در حوزه قله دماوند باید وظایف خود را به درستی بداند تا بتواد برای انجام درست آن بکوشد و در نهایت نتیجه شایسته به دست آید.
طالبیان همچنین از پژوهشگران و دوستداران طبیعت هم خواست تا در این طرح مهم همکاری میدانی داشته باشند.
وی تاکید کرد : ثبت جهانی دماوند ، گام مهمی برای حفظ این میراث طبیعی بشریت است و همکاری های جمعی در چارچوب مشخص و کمک گرفتن از محققان ، دوستداران طبیعیت و سازمان های مردم نهاد فعال در این عرصه و افراد کاربلد محلی سبب شتاب بخشی در ثبت این اثر می شود.

منبع: «ایرنا»

خبر

دماوند، بلندترین و شاخص‌ترین چکاد ایران، نه‌تنها از چرای بیش از حد دام، معدن‌کاوی، و ساخت‌وساز…، بلکه از پیمایش‌های بی‌ملاحظه‌ی ما دوستداران کوه‌نوردی و کوهستان هم در رنج است!

کوه‌نوردانی که حفاظت از دماوند را از تعهدهای اجتماعی خویش می‌دانند، چندین سال است که در گفتگو با دیگر کوه‌نوردان، در تماس با فدراسیون و باشگاه‌ها و گروه‌های کوه‌نوردی، در رفت‌وآمد و مکاتبه با مسوولان دولتی، با کار رسانه‌ای، و با برگزاری همایش و دیگر اقدام‌ها، در پی یافتن راه‌هایی برای جلوگیری از تخریب و فرسایش شدید کوهِ ملّی خود هستند.

پنج‌شنبه ۷ بهمن ۱۳۹۵ در چاره‌اندیشی برای کاستن از اثر زیانبار کوه‌نوردی‌های سنگین و خارج از ظرفیتی که بر دماوند تحمیل می‌شود، همایشی در آمل برگزار گردید که بیانیه آن بدین شرح است:

بیانیه‌ی همایش صعود مسئولانه به دماوند
آمل ۹۵/۱۱/۷
ما کوه‌نوردان حاضر در این همایش، با توجه به اهمیت کوه دماوند به عنوان یک زیست ‌بوم ارزشمند، یک آبخیز بزرگ، یک نماد سرزمینی، و یک هدف کوه‌نوردی که جایگاه پُرارجی در میان همه‌ی طبیعت‌ دوستان ایرانی و خارجی دارد، و نظر به مسئولیتی که نسبت به حفاظت از این میراث گرانقدر طبیعی- فرهنگی احساس می‌کنیم، خواستار تلاش برای دستیابی به هدف‌های زیر هستیم:
برنامه‌های کوه‌نوردی در دماوند، به گونه‌ای طراحی و اجرا شوند که فرسایش خاک و اثر منفی بر پوشش گیاهی، حیات وحش، و زیبایی طبیعی این کوهستان به حداقل ممکن برسد.
کوه‌نوردان و سازمان‌های کوه‌نوردی، داوطلبانه برنامه‌های کوه‌پیمایی و کوه‌نوردی خود را در دماوند کاهش دهند تا فشار بر این زیست‌بوم کم‌تر شود.
هر کوه‌نورد، مسئولیت بازگرداندن تمامی پسماندهای خود را از دماوند به شهر برعهده گیرد.
اجرای برنامه‌های کوه‌نوردی با تعداد زیاد، و هرگونه مسابقه‌ی کوه‌پیمایی در دماوند و حریم آن متوقف گردد.
یک سامانه‌ی ثبت نام برای صعود دماوند ایجاد شود تا بتوان با در نظر گرفتن “ظرفیت بُرد” (carrying capacity) منطقه، در هر هفته و برای هر فصل، به شمار مشخصی اجازه‌ی صعود داد.
ارایه‌ی خدماتی مانند فروش آب بطری‌شده، مواد خوراکی، و ظرف‌های یک‌بارمصرف در پناهگاه جنوبی متوقف شود تا هر فرد و گروه کوه‌نورد فقط به اتکای بار خودش به منطقه بیاید.
جاده‌های غیرضروری اطراف دماوند مانند جاده‌ی ماشین‌روی جنوب دماوند، جاده‌ی چاک‌اسکندر، و جاده‌هایی که از ناندل به پای یال‌های شمالی می‌رود، به تدریج و ضمن جلب رضایت دام‌داران محلی و دارندگان خودروهایی که در کار حمل کوه‌نوردان و بار آنان هستند، بسته شود.
با یک برنامه‌ریزی چندساله و ایجاد راه معیشتِ دیگر برای قاطرداران محلی، به تدریج ورود حیوان بارکش به منطقه ممنوع شود.
از هرگونه توسعه‌ی راه و ساختمان و پناهگاه و چادرگاه در اطراف دماوند (ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متر به بالا) جلوگیری شود، وجاده‌ها و ساختمان‌هایی که خودسرانه ساخته شده اند، تخریب گردند.
دماوند و حریم آن به‌عنوان پارک ملی و میراث ملی- جهانی ثبت شود.
* کارگروهی مرکب از نمایندگان سازمان‌های دولتیِ مسئولِ حفظ محیط زیست و منابع طبیعی و میراث فرهنگی، فدراسیون کوه‌نوردی، سازمان‌های غیردولتی، نمایندگان جامعه‌ی محلی، و باشگاه‌ها و گروه‌های کوه‌نوردی، پیگیر راه‌های دستیابی به این هدف‌ها، تصویب راهکارهایی در این زمینه، و نظارت بر اجرای درست مصوبه‌ها باشد.

برداشت از کانال تلگرامی انجمن کوه نوردان ایران